رویداد ها

شب شعر، ادب و هنر فارسی
این برنامه به منظور پیوند بیشتر با هنر و ادبیات فارسی هر دو ماه یکبار برگزار می گردد. هر یک از برنامه ها به موضوعی اختصاص دارد که توسط مخاطبان برنامه انتخاب می شود . این برنامه در دو بخش مجزا و با حضور پژوهشگران و اساتید صاحب سخن برگزار می شود.

گیم نایت 
این برنامه به منظور فراهم اوردن شبی مفرح و شاد همراه با انواع بازی و سرگرمی برگزار می شود.
این برنامه مناسب اکثر گروههای سنی (کودکان، نوجوانان و بزرگسالان) می باشد.

مهرگان
مهرگان یا جشن مهر یکی ازبزرگترین جشن های ایرانیان بوده که در روز مهر از ماه مهر برگزار می گردد. پیشینه این جشن به هزاره دوم پیش از میلاد بر می‌گردد و بیش از ۴۰۰۰ سال قدمت دارد. این جشن بعد از نوروز، بزرگترین جشن در میان ایرانیان باستان بوده است. ایرانیان این جشن را در دهمین روز از ماه مهر یا نزدیک ترین زمان به آن جشن می گیرند. فلسفه جشن مهرگان سپاسگزاری از خداوند به خاطر نعمت‌هایی است که به انسان ارزانی داشته و استوار کردن دوستی‌ها و مهرورزی میان انسانهاست. بر اساس متون تاریخی، مردم در این روز با جامه‌های ارغوانی (یا دستکم با آرایه‌های ارغوانی) گردهم می‌آمدند و هر یک، چند کارت تبریک برای هدیه به همراه داشتند. از جمله آیین های دیگر مهرگان، داشتن سفره ای متشکل از گل های باز، به همراه شاخه ای از درخت مورد و میوه های پاییزی به رنگ قرمز ( میوه هایی مثل سنجد، انگور، انارو سیب) به همراه آجیل است. در این جشن افراد به موسیقی و پایکوبی عمومی می پردازند و در پایان مراسم هم، دست در دست به پایبندی بر تجدید پیمان گذشته می پردازند.

شب یلدا 

شب یلدا یا چله، یکی از محبوب ترین و قدیمی ترین جشن های ایرانیان  است که از زمانهای گذشته تا به امروز در میان ایرانیان رواج داشته است.  ایرانیان این شب را که از غروب آخرین روز پاییز ( آخرین روز آذر ماه) تا طلوع آفتاب روز بعد ( اولین روز دی ماه) ادامه دارد و بلندترین شب در نیمکره شمالی است ، جشن می گیرند. ایرانیان قدیم تاریکی را نماد اهریمن و نحس می دانستند و به همین دلیل در بلند ترین شب، برای دور کردن اهریمن و جشن گرفتن غلبه روشنایی بر تاریکی دور هم جمع می شدند و به پایکوبی می پرداختند. از جمله آیین های این شب، پهن کردن سفره ای متشکل ازشیرینی، میوه و آجیل می باشد که در آن داشتن انار و هندوانه از جمله ضروریات است. برای نیاکان ایرانی‌ها که به آئین مهر دلبستگی داشتند، رنگ قرمز (نماد نور خورشید) گرامی بود به همین دلیل استفاده از میوه هایی به رنگ قرمز (همچون انار، هندوانه و سنجد) بسیار میمون و مبارک است.  افراد خانواده شب خود رو در کنار هم و دور این سفره با نقل متل ها که نوعی داستان خوانی  است می گذرانند. تفال به حافظ و حافظ خوانی  نیز جز جدایی ناپذیر این شب می باشد.

چهارشنبه سوری

چهارشنبه سوری که به نام های  جشن چهارشنبه پایان سال و شب چهارشنبه سرخ نیز شناخته می‌شود،   یکی دیگر از جشن های باستانی ایر انیان می باشد که در شب آخرین چهارشنبه سال ( یعنی سه شنبه شب) برگزار می شود. این جشن که آغازی است بر جشن های نوروزی، همچون جشن های باستانی دیگر ریشه در باورها و اعتقادات مردم دارد.  آتش، نماد و نشانهٔ نیروی مهر و نور و دوستی بود و هدف آتش‌افروزان برگرداندن نیروی فزاینده و نیک به مردمان برای چیره شدن بر غم و افسردگی است. طبق آیین ایرانیان باستان از غروب روز سه شنبه آتشی بر پا می شود که تا صبح دم روز چهارشنبه روشن نگه داشته می شود. در این شب مردم با پریدن از روی آتش و گفتن «زردی من از تو، سرخی تو از من» بر این باورند که آتش تمامی مشکلات و بیماری هایشان را ازبین برده و به آنها سلامتی و شادابی عطا می کند. پریدن از روی آتش یکی از آیین های این شب است. از جمله آیین های دیگر این شب می توان به قاشق زنی اشاره کرد که در آن دختران و پسران جوان با سر کردن چادر ( برای شناخته نشدن) به درب خانه دوستان و اقوام رفته ،قاشقی را بر کاسه می زنند و صاحبخانه کاسه آن ها را با شیرینی و آجیل پر می کند.

نوروز 
نوروز یکی از مهم ترین و بزرگترین جشن های باستانی می باشد که تنها مختص به کشور ایران نیست و توسط بسیاری از مردمان فلات ایران جشن گرفته می شود. این جشن مصادف با اولین روز سال خورشیدی (یکم فرودین ماه) می باشد و در ایران جشن آغاز سال نو نیز نامیده می شود. نوروز مجموعه ای از آیین ها و مراسم است همچون: خانه تکانی، سفره نوروزی (هفت سین)، غذاهای نوروزی، دید و بازدید، لباس های نو و پاکیزه و طبیعت گردی. تمامی این آیین ها از باور اصلی نوروز که نو شدن زمین و روزگار است گرفته می شود. ایرانیان بر این باورند که با شروع فصل بهار و بیدار شدن زمین و جوانه زدن درختان، انسان نیز بایستی روزی نو را شروع کند. به همین منظور شروع به خانه تکانی و زدودن غبار و کهنگی از خانه و وسایل آن کرده و به خرید لباسی نو و آراسته برای این روز می روند. از جمله غذاهای مرسوم در این روز، سبزی پلو و ماهی به همراه آش رشته است. ایرانیان لحظه تحویل سال را دور سفره نوروزی (هفت سین) گرد هم آمده و با آرزو برای آینده ای خوش سال نو را تحویل می کنند. یکی از اساسی ترین مراسم نوروز، پهن کردن سفره نوروزی است که متشکل از هفت عنصر که هر یک نمادی بر داشتن زندگی پر بار در سال نو می باشد. این سفره علاوه بر داشتن 7 عنصر که با حرف «سین» در زبان فارسی آغاز می شوند شامل ماهی قرمز، نان، حافظ (و قرآن در میان مسلمانان) و آینه نیز می باشد.
از جمله هفت عنصر اصلی این سفره می توان به سیر(نماد تندرستی)، سبزه (نماد سبزی و نشاط)، سنجد (نماد فرزانگی و زایش)، سرکه (نماد تسلیم و رضا)، سماق (نماد صبر و بردباری)،سمنو (نماد قدرت، خیر و برکت)، سیب (نماد سلامتی و زیبایی) و در بعض موارد سکه، ساعت و سنبل اشاره کرد.

سیزده به در
سیزده به در از آخرین جشن های نوروزی است که در سیزدهمین روز فروردین ماه برگزار می گردد. مردم با برگزاری این جشن به دامان طبیعت رفته و بر این باورند که نحسی روز سیزده را از خانه هایشان دور نگه میدارند. این جشن به گونه ای جشن پیوند انسان با طبیعت است. این جشن همانند جشن های دیگر ایرانی با آداب و رسومی خاص همراه است مثل: گره زدن سبزه، به رود سپردن سبزه و پختن غذاهای گوناگون از جمله آش رشته.
در این روز دختران و پسران جوان با گره زدن سبزه، نیت به داشتن ازدواجی موفق می کنند. یکی از فلسفه های پشت این رسم بر می گردد به ازدواج فرزندان کیومرث (به روایت اوستا اولین انسان و پادشاه زمین) در روز سیزدهم ماه فروردین و گره زدن دو شاخه مورد به عنوان نمادی برای بستن پیمان ازدواج. و اما در مورد فلسفه دور انداختن سبزه ها و سپردن آنها به دست آب روان بایستی گفت که که ایرانیان باستان عقیده داشتند بدی ها و مریضی ها در این سبزه جمع شده و با به آب دادن یا به دور انداختن آن این بدیها و مریضی ها را از خود دور می کردند .

WordPress.com. قالب Baskerville 2 از Anders Noren.

بالا ↑

با WordPress.com یک وب‌گاه رایگان بسازید
شروع کنید
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: